Tijd voor Transplantatie
50

De Snelheid van Tijd

11 Juli 2012

De snelheid van tijd hangt voornamelijk af van de ervaring waarin het plaatsvindt. Ik kreeg dit concept vandaag wederom haarscherp gepresenteerd toen ik in een flits van een seconde delen van mijn leven aan me voorbij zag trekken en tegelijkertijd mijn mind op hol voelde slaan, toen de specialist me om zes minuten over vier in de middag toesprak. Na vier eerder verwoede en mislukte pogingen werd ik eindelijk door mijn broer gebeld met de mededeling dat ik “nu de dokter moet bellen want er zijn twee organen voor je beschikbaar!”

Hoewel snelheid voor het plaatsen van een stel nieuwe organen niet veel anders is dan het bezorgen van een pizza – zo snel mogelijk – is het traject naar de daadwerkelijke transplantatie een van lang wachten, checken, dubbel checken en nog wat meer wachten. En geloof me, wachten in ziekenhuizen is een unanieme ervaringsbeleving waarbij de tijd langzaam voorbij tikt.

Tijdens het inpakken van mijn spullen, wat met veel verwarring en verbijstering gebeurt, spreek ik mijn broer, moeder, en twee zeer goede vrienden. We regelen wie waar staat en wat kan doen, zodat ik zo snel mogelijk van A naar B kan komen. Terwijl het ongeloof, de angst en de grote onzekerheid inhaalt reageer ik alsof ik een zuurstoftekort heb en pak de spullen in waarvan ik denk dat ik ze nodig zal hebben. Mijn specialist had me op nonchalante en bijna humoristische manier al enige instructies gegeven: jou kennende, neem wat kleding en je laptop maar mee.

In het ziekenhuis voel ik de ontknoping en schakel ik over op ratio; als een amygdala die in een flight-fight-or-freeze reactie voor de overleving kiest. Op de afdeling Nefrologie zit ik dan, een goede twee uur nadat ik het telefoontje heb ontvangen, met broer, moeder en een lieve vriendin te wachten op instructies. We praten wat in de tussentijd en bespreken verschillende scenario’s. Ik voel de spanning overal en besef dat ik ontzettend bang ben. Alles behalve gek.

Na een uur komt een beeldschone verpleegkundige een infuus aanleggen in mijn arm. Eén van vele, zo zal later blijken. Langzaam aan vertrekken mijn broer en moeder weer richting huis, en ook een aantal uur later vertrekt ook de lieve vriendin. Ik voel me gesteund, en tegelijkertijd besef ik dat ik mijn lot alleen moet dragen, en zelfs uit handen moet geven aan de chirurgen die me zullen opereren. Als het doorgaat tenminste. Want de kans op een mismatch blijft aanwezig tot op de operatietafel.

Die nacht doe ik geen oog dicht. Drukte en leegte vullen tegelijkertijd mijn hoofd en het voelt alsof ik in het oog van een orkaan verblijf; de rust ontbreekt, maar de stilte verdwaast en vertroebelt de werkelijkheid. Een fictiefilm, zo lijkt het – te onwerkelijk om waar te zijn. Voordat ze wegging, heb ik met de vriendin afgesproken dat ze morgenochtend nog kan langskomen voor moral support. En even na half zeven komt ze dan ook mijn eenpersoonskamertje binnenlopen, vragend of ik nog wat geslapen heb. Ik antwoord ontkennend. Klokslag zeven uur komt de verpleegkundige binnenlopen met het hoge woord: we gaan naar de OK.

In enkel een operatiejasje en een boxershort lig ik dan met een infuus in een steriel ziekenhuisbed. Ik word gereden door de lange gangen naar de lift, alwaar ik afscheid neem van de vriendin. Op het laatste moment neemt ze nog een foto, waar ik met een non-expressief gezicht mijn middelvinger opsteek.

Eenmaal op de OK mag ik mezelf overhevelen naar de operatietafel en krijg de laatste instructies. Ik opper nog dat er siliconenolie in mijn ogen zit en dat ik in verband met het behoud van mijn gezichtsvermogen beter niet plat op de rug kan blijven liggen . Of ze er gehoor aan geven zal ik nooit weten. Dan vertelt de anesthesist dat ze het narcosemiddel gaan toedienen via het infuus en al knikkend voel ik de weerstand opkomen. Ik wil zo lang mogelijk wakker blijven. Ik vecht tegen de slaap, maar voel mijn hoofd langzaam lichter worden en bij elke ademhaling verdwijn ik in een steeds diepere slaap…

Je mening telt
Deel dit artikel

1 2 3 Next

Robert
 

Robert van der Wolk is internationaal spreker, trainer en life-coach. Met diverse boeken, eBooks en honderden artikels helpt hij mensen met een fysieke uitdaging om een onbegrensd leven te creëren. Met een lange geschiedenis aan fysieke beperkingen, waaronder Diabetes, nierfalen en extreme slechtziendheid weet Robert als geen ander hoe het is om met een fysieke uitdfaging te leven, waar grenzen verlegd kunnen worden en welke tools er nodig zijn om toch in een ultieme vrijheid te leven.

  • Emiel Suilen schreef:

    Voor je naasten zal de tijdsbeleving waarschijnlijk omgekeerd zijn gegaan. Vooral de operaties, de anderhalve dag die je kwijt bent, zullen voor hen eeuwen zijn geweest.

     
  • Emiel Suilen schreef:

    Voor je naasten zal de tijdsbeleving waarschijnlijk omgekeerd zijn gegaan. Vooral de operaties, de anderhalve dag die je kwijt bent, zullen voor hen eeuwen zijn geweest.

     
  • Emiel Suilen schreef:

    Voor je naasten zal de tijdsbeleving waarschijnlijk omgekeerd zijn gegaan. Vooral de operaties, de anderhalve dag die je kwijt bent, zullen voor hen eeuwen zijn geweest.

     
  • Dat denk ik ook Emiel.

     
  • Dat denk ik ook Emiel.

     
  • Dat denk ik ook Emiel.

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • Emiel Suilen schreef:

    In ieder geval, sterkte. En wees niet zo’n stijfkop, je bent nog aan het herstellen. Hoe zuur het voor jou ook is om zoiets te accepteren, voor de anderen is het gekmakend om iemand te zien worstelen met iets en dan horen dat ie dat wel kan. Terwijl je net aan het demonstreren bent dat je het niet kan. Daar kreeg ik zelf achter-het-behang-plak-neigingen van.

     
  • Emiel Suilen schreef:

    In ieder geval, sterkte. En wees niet zo’n stijfkop, je bent nog aan het herstellen. Hoe zuur het voor jou ook is om zoiets te accepteren, voor de anderen is het gekmakend om iemand te zien worstelen met iets en dan horen dat ie dat wel kan. Terwijl je net aan het demonstreren bent dat je het niet kan. Daar kreeg ik zelf achter-het-behang-plak-neigingen van.

     
  • Emiel Suilen schreef:

    In ieder geval, sterkte. En wees niet zo’n stijfkop, je bent nog aan het herstellen. Hoe zuur het voor jou ook is om zoiets te accepteren, voor de anderen is het gekmakend om iemand te zien worstelen met iets en dan horen dat ie dat wel kan. Terwijl je net aan het demonstreren bent dat je het niet kan. Daar kreeg ik zelf achter-het-behang-plak-neigingen van.

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • Dank je. En ja, je hebt zeker gelijk. Ik heb ook wel moeten accepteren dat ik niet alles zelf kan doen op dit moment, hoe graag ik het ook zou willen. Het beste rendement behaal ik door de support van anderen te vragen. Een goede les : )

     
  • Dank je. En ja, je hebt zeker gelijk. Ik heb ook wel moeten accepteren dat ik niet alles zelf kan doen op dit moment, hoe graag ik het ook zou willen. Het beste rendement behaal ik door de support van anderen te vragen. Een goede les : )

     
  • Dank je. En ja, je hebt zeker gelijk. Ik heb ook wel moeten accepteren dat ik niet alles zelf kan doen op dit moment, hoe graag ik het ook zou willen. Het beste rendement behaal ik door de support van anderen te vragen. Een goede les : )

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • marilyn schreef:

    Gehuild. dat heb ik. Omdat ik me ook, in jouw plek! zo onmachtig voelde om invloed uit te oefenen. Loslaten en overgeven blijkt elke keer weer de zwaarste opgave….prachtig geschreven.X

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • Monique den Boer schreef:

    Een zware operatie is zeer heftig om mee te maken. Het enige mooie ervan is dat je na afloop ook over het fenomeen tijd meer aanvoelt dan menigeen die dat nooit meemaakte. Je bent er nog en, zeker als je wat verder bent opgeknapt, plop je uit elkaar van geluk over elk moment dat je nog krijgt… Nou ja, dat is mijn ervaring.

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • Frieda schreef:

    Zó indrukwekkend en zó blij om na de lange stilte weer van je te horen!
    Wens je moed en geduld om je dromen te verwezenlijken en de voldoening van het anderen met je levenshouding te inspireren!
    Liefs, Frieda

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • (From blog)

     
  • Eric Verberne schreef:

    Wow! Wat een avontuur heb je nu weer moeten mee maken. Het zijn zo te lezen hele zware weken geweest. Met ups en downs. wat een ellende om dat zo te moeten mee maken. Maar bovenal ben ik heel blij dat je eindelijk de zo enorm gewenste transplantaties hebt gekregen. Gefeliciteerd daarmee!

    Neem goed je rust, alsjeblieft. Ik weet heel goed hoe belangrijk dat is als je lichaam zo’n enorme klap heeft moeten mee maken. Veel beterschap. Ik hoop je binnenkort weer te spreken.

     
  • >