Beperking of bevrijding? - Robert van der Wolk
7

Beperking of bevrijding?

 

Beperking of handicap. Zo wordt het genoemd als je op geestelijk of lichamelijk niveau afwijkt van de norm. De norm zijnde twee zonder problemen functionerende armen en benen, tien vingers en tenen, twee ogen, twee oren en een brein wat daartussen zit en in optima forma functioneert. Mis je één of meerdere van deze basis-features van het lichaam, dan behoor je in de volksmond tot de categorie gehandicapten of mensen met een beperking. Voor degene die hiermee te maken krijgen is dit veelal in beginsel een flinke dobber om te verwerken.

Want het etiket opgeplakt krijgen van een gehandicapte betekent veelal dat het beeld wat je zelf had van gehandicapte mensen nu op jou van toepassing is, en geloof me, dat is geen pretje. Om te realiseren dat je tot een groep behoort waarvan je weet dat niemand tot deze groep wil behoren. De associaties van hulpbehoevend, onzelfstandig, afhankelijk, minderwaardig, de zwakste schakel alsmede vele anderen komen sneller op dan kool kan groeien.

Als ik als ervaringsdeskundige mijn visie hierop mag bespreken, dan kan ik met mijn hand op het hart zeggen dat het inderdaad zo voelt wanneer je in de situatie komt dat je niets anders kan dan erkennen dat een deel van je normaliter zo goed functionerende lijf niet meer doet wat het behoort te doen. Confrontatie met de realiteit die tot dat moment zo vanzelfsprekend was. als een emotionele Titanic die op volle kracht op de oceaan (al dan niet) de koers had uitgezet naar een bestemming mooier en beter dan het vertrekpunt. Een prachtig en immens schip dat op het laatste moment van één van de bemanningsleden te horen krijgt dat er een ijsberg voor je neus staat. Ontwijken is onmogelijk. We koersen er recht op af.

De klap komt, soms in de vorm van een persoonlijk gesprek met een arts, soms in de vorm waarbij je ontwaakt uit een lange slaap en bemerkt dat je ogen niet meer zien wat je normaal gesproken zou moeten zien. De klap zelf is vaak niet het ergste overigens. Die heeft meestal een versuffende uitwerking. Sufgeschoten zeggen ze in de provincie Limburg, wanneer ze bedoelen dat ze met verdovingspijlen een ontsnapt dier hebben weten te pakken.

Nee, de echte klap komt pas in de dagen, weken en soms pas maanden of jaren erna. Wanneer je langzaam maar zeker tot het besef komt dat de wereld waarin je leefde nooit meer hetzelfde zal zijn. Dat je erachter komt dat je tot het moment van de klap waarschijnlijk al die tijd al in het donker hebt gevaren, onwetend wat er zich zou kunnen afspelen op de toekomstige koerscoördinaten.

Of het nu leven is met een chronische ziekte of het moeten missen van je zicht, je gehoor of zelfs je ledematen, het is onvermijdelijk om niet verdwaald te raken in de psychische mist van de emotionele Bermudadriehoek. Natuurlijk is de duur en de diepte ervan afhankelijk van de beperking waar je mee te maken krijgt, maar in essentie heeft iedere gehandicapte hier wel mee te maken.

Tot dat moment was je slacht offer. Een onwetend dier dat lijdzaam door de rituelen van de protocollen van artsen en andere medici heen gewerkt werd, in afwachting van het vonnis. In sommige gevallen word je als slacht offer verteld wat je te wachten staat, in sommige gevallen niet en komt elke volgende stap als een ontdekking in de duisternis.

Maar wat doe je nadat het circus van emotionele en fysieke achtbanen achter de rug is?

Langzaam maar zeker kom je tot het besef dat dit de wereld is waar je in zal gaan leven. En dat heeft vaak meer tijd nodig dan je zou denken. Maar wanneer je dan je vingers volledig achter deze werkelijkheid krijgt, dan kom je ook tot de keuzemogelijkheid die je leven (wederom) voorgoed kan veranderen: accepteer je je lot en leef je naar de verwachtingen die anderen (medici, vrienden, zorginstanties, de maatschappij) en uiteindelijk jijzelf over je hebben of accepteer je de situatie zoals hij op dit moment is en maak je vervolgens de keuze om te ontdekken hoe ver je grenzen daadwerkelijk liggen en in hoeverre je ze nog kunt verleggen.

Met mijn voettocht naar Santiago de Compostella kan ik als ervaringsdeskundige zeggen dat je veel meer kunt dan je denkt, maar onlangs vond ik ook enkele zeer inspirerende video’s van mensen die ondanks hun beperking de grenzen van hun kunnen opzochten, verlegden en de wereld versteld deden staan.

Bijvoorbeeld het ontroerende pianospel van de Chinese GuiGui Zheng die aan één hand al haar vingers mist en desondanks een ongelooflijke prestatie weet neer te zetten (ondanks dat ze pas enkele jaren speelt). De eerste keer dat ik dit filmpje zag drong het niet eens tot me door wat er zo bijzonder aan was. totdat ik naar de titel van het filmpje keek en zag dat het meisje letterlijk onthand was in haar optreden als pianist.

Of de 30 jarige Ricardo Porva die zonder benen zijn skateboard als een ware professional beheerst en geweldige trucs weet uit te halen op het parcours. Op zulke momenten realiseer je dat mensen fenomenale wezens zijn die elk in hun eigen manier de wereld bevrijden en veranderen van de aannames en (voor)oordelen die rondom mensen met een beperking hangt.

Want wanneer je jezelf kunt bevrijden van de beperkingen waarmee je te maken krijgt, dan kun je de wereld bevrijden van de etiketten die vaak argeloos en soms meedogenloos op deze groep geplakt worden. En dan is een beperking werkelijk een bevrijding.

Op ons succes,

Robert

 

Wil je meer lezen over mijn voettocht naar Santiago de Compostella? Bestel dan mijn boek Geef Nooit Op! Ruim 250 pagina’s waarin ik je meeneem in het avontuurlijke en meeslepende verhaal over wensen, grenzen en de obstakels en cadeaus van het leven.

Je mening telt
Deel dit artikel
Robert
 

Robert van der Wolk is internationaal spreker, trainer en life-coach. Met diverse boeken, eBooks en honderden artikels helpt hij mensen met een fysieke uitdaging om een onbegrensd leven te creëren. Met een lange geschiedenis aan fysieke beperkingen, waaronder Diabetes, nierfalen en extreme slechtziendheid weet Robert als geen ander hoe het is om met een fysieke uitdfaging te leven, waar grenzen verlegd kunnen worden en welke tools er nodig zijn om toch in een ultieme vrijheid te leven.

  • Paul schreef:

    Uit persoonlijke ervaring / als ervaringsdeskundige zeg ik je dat je (weer) helemaal gelijk hebt !

    Zoek eens naar Aaron James Fotheringham hij staat op mijn Facebookpagina als vriend, maar Google geeft nog veel meer..
    Hij zit in een rolstoel maar doet er stunts mee waar ik het af en toe benauwd van krijg.. (over “het laten zien dat er meer mogelijk is met een beperking dan menigeen denkt…)

    Groet,
    Paul.

     
  • Marilyn schreef:

    Beperkende gedachten laten varen en focus op datgene wat je wilt bereiken is altijd moeilijk, respect voor degenen die daar nog extra drempels of hordes moeten nemen en blijven geloven in mogelijkheden in plaats van beperkingen! Op ons succes!

     
  • JH schreef:

    Hoi Robert,

    <>

    Bij het lezen van deze eerste zin van je blog, dacht ik: “Hé, ik zou zo bekeken net zo goed een beperking hebben dan wel gehandicapt zijn …., al wordt dat in mijn geval vaak juist níet zo gezien. Mijn ‘afwijken van de norm’ wordt maar al te vaak gezien als ‘geen probleem’, ‘een voordeel’ of ‘hoe bedoel je moeilijk?'” Ik ben zogezegd ‘gezegend’ met een razendsnel stel hersenen. Heel leuk en mooi en toch oh zo vaak vervelend en moeilijk.

    Vergelijk het eens met een klimuitdaging waar verschillende dieren aan meedoen. De aap, eekhoorn of een vergelijkbaar dier zal waarschijnlijk als eerste de top bereiken. De olifant doet zijn uiterste best, maar komt letterlijk niet van de grond. De vogel wordt vermoedelijk gediskwalificeerd wegens oneigenlijk gebruik van de mogelijkheden die hem ter beschikking staan. En zo kun je vast nog wel wat bedenken. De vogel zou hebben gewonnen als er een vliegwedstijd was geweest en de olifant bij een wedstrijdje boomstammen slepen. Dus wie is nou eigenlijk in het voordeel? En wat is de norm en wie bepaalt dat?

    Ben druk bezig mijn ‘beperking’ om te ‘toveren’ tot mijn kracht en volgens mij kom ik elke dag weer een stukje dichterbij.

    Dank voor je blog!!

     
  • Robert schreef:

    @Paul: wow, wat een sportman, die Aaron! Ik heb enorme bewondering voor hem, zeker ook voor de persoon die hij geworden is en anderen deelgenoot maakt van het doorzettingsvermogen en zijn passie. Bedankt, Paul

    @Marilyn: helaas (of juist gelukkig) hebben we allemaal te maken met beperkingen. Sommige in de fysieke vorm, sommige in de vorm van overtuigingen die we projecteren op de wereld waarin we leven. We geloven dat iets niet kan totdat het tegendeel bewezen wordt. Dat is vaak de standaard, de norm. Wat zou het toch mooi zijn als we die norm 180 graden konden draaien: ervan uitgaan dat iets wel mogelijk is, en net zo ang doorgaan totdat je hypothese klopt. De wonderen zijn nog lang niet de wereld uit.

    @JH: een handicap of beperking is vaak niet veel meer dan de betekenis die je er aan geeft. Soms een uitdaging en moeilijk om mee om te gaan en soms een zege waar je kracht, doorzettingsvermogen en inspiratie uit haalt.

    Of je nu een aap bent, een olifant of een vogel, een ieder heeft zijn beperking en ieder heeft zijn krachten. in mijn optiek is het leven geen wedstrijd waar winnaars en verliezers zijn. Zoals je al zegt: we zijn allemaal winnaars.

    Ik denk dat die norm bepaald is door ons allen. Op basis van at we weten en aan vooronderstellingen hebben bepalen we wat kan en wat niet, Daar leven we vervolgens naar. Tot de jaren ’50 geloofden we allemaal dat niemand de mijl kon lopen onder de vier minuten. Toen Roger Bannister in 1954 liet zien dat het wel mogelijk was. ‘Gek’ genoeg volgden in de jaren daarna talloze anderen die de grens van de four minute mile doorbraken.

    Dank je voor je reactie.

     
  • Monique den Boer schreef:

    Hallo Robert,
    Ik overwoog je boek te bestellen.
    Maar misschien herinner je je nog wat je me ooit heb beloofd op een regenachtige morgen in Café Brinkmann…

    Groetjes, Monique

     
  • […] Ik ben zeker niet mijn vader of moeder (wat sommige exen ook beweerden) en ik ben ook niet mijn beperking. In veel ontmoetingen merk ik op dat wanneer ik mijn beperkte gezichtsvermogen achterwege laat en […]

     
  • Barry Houben schreef:

    Mijn handicap is andermans beperking……

     
  • >