Aanprikken - Robert van der Wolk
5

Aanprikken

Onverwacht voel ik de spanning in me opkomen als één van de verpleegkundigen in het dialysecentrum me vertelt dat vandaag word begonnen met het aanprikken van mijn shunt in mijn arm. ‘Eigenlijk had het vorige week vrijdag al gemoeten. Acht tien.’. Ik had achttien begrepen, en dus de interpretatie gemaakt dat het pas vrijdag aanstaande zou zijn. Maar het was dus al eerder.

Een vreemd ongemakkelijk gevoel trekt vanuit mijn buik omhoog en even voel ik de wereld om me heen draaien. Ik heb niet ontbeten, dus het zou ook nog kunnen komen door gebrek aan voeding. Maar het is dan wel uiterst toevallig dat het juist nu plaatsvindt, net nu de verpleegkundige deze mededeling heeft gedaan.

We gooien het op een akkoordje door de shunt aan te prikken op woensdag. In mijn mind is dat alsnog twee dagen eerder dan gepland, en in de mind van de verpleegkundigen is dat vijf dagen later dan gepland. Ik vind het spannend en eerlijk gezegd kijk ik er ontzettend tegenop.

Ik voel me angstig door de wetenschap dat er hoogstwaarschijnlijk twee naalden (en niet één) in mijn arm geprikt zullen worden, en dat ik wekelijks zes extra gaten erbij zal krijgen. Die angst wordt nog eens aangevuld met grote teleurstelling en ongenoegen als ik een aantal uur later van de nefroloog hoor dat ik beter niet met mijn arm kan gaan werken. In het belang van het bloedvat mag ik enkel mijn arm laten stilliggen, zodat er geen potentiële schade ontstaat aan het vat. ‘Je hebt een groter probleem als de naald door het vat heen prikt. Dat staat gelijk aan een slagaderlijke bloeding, en dan ben je nog veel verder van huis.’ De woorden komen hard aan, maar ik besef me dat ik feitelijk weinig tot zelfs geen keus heb. Enerzijds staat mijn gezondheid, mijn vrijheid en mijn toekomst op het spel, anderzijds mijn werk, mijn passie en mijn contributie aan de wereld.

Daarbij komt nog dat tot nu toe mijn focus lag op het werk als ik ging dialyseren. Dat kan ik nu wel vergeten. En daarmee riskeer ik een flinke terugval in mijn doorzettingsvermogen, mijn positiviteit en mijn focus. Mijn werk was er al die tijd voor me, en zorgde ervoor dat ik nog het gevoel had dat ik nuttig bezig was tijdens de vier uur dialyse elke twee dagen. Nu valt dat weg, en kan ik eigenlijk niets anders dan stilzitten, een filmpje kijken of slapen. Geen van allen lijken me aantrekkelijk, zeker niet voor lange termijn.

‘Snel transplanteren’ antwoordt de nefroloog, wanneer ik mijn teleurstelling en lichtelijk beklag doe dat ik niet meer kan werken. ‘De wachttijd is ongeveer een jaar en…’ Ik onderbreek haar. “Dat is niet helemaal waar. Het is namelijk anderhalf tot twee jaar”. ‘Ja, maar daar heb je nu in ieder geval zes maanden van op zitten en…’. Weer onderbreek ik haar. “Dat is ook niet helemaal waar.” Het startsein wordt namelijk pas gegeven wanneer ik door alle onderzoeken ben, en vanaf dat moment duurt het nog anderhalf tot twee jaar voordat ik aan de beurt ben. Ik zit nu slechts in een grijs tijdsvlak.

‘Meer kan ik niet voor je doen. I’m sorry.” Ik weet het, en hoewel ik niet mijn gedachten spreek, kunnen de verpleegkundigen alsook de nefroloog zien dat ik baal als een stekker. Wat moet ik in hemelsnaam gaan doen de komende maanden? Werken is niet meer een optie…

Ik weet het even niet meer, en terwijl ik dit opschrijf realiseer ik me dat ik wil genieten van dit moment, waarop ik met beide handen over het toetsenbord kan razen en mijn gedachten op het digitale papier kan zetten.

Dit was een flinke teleurstellende klap in mijn gezicht. Een extra punt voor de ‘tegenpartij’.

Het leven omvat ook tegenslagen, en het is de kunst om daar niet alleen mee om te gaan, maar ze te ervaren en er evenwel kracht uit te putten, zodat je kunt blijven focussen op een schtterender toekomst, in plaats van een bleker heden.

Setbacks in planning and manifestation are inevitable. However, persisting nonetheless will bring solutions, and victory.

I know this, and I also know that accepting setbacks as a change towards improvement is probably the biggest challenge in this whole process.

Robert

Je mening telt
Deel dit artikel
Robert
 

Robert van der Wolk is internationaal spreker, trainer en life-coach. Met diverse boeken, eBooks en honderden artikels helpt hij mensen met een fysieke uitdaging om een onbegrensd leven te creëren. Met een lange geschiedenis aan fysieke beperkingen, waaronder Diabetes, nierfalen en extreme slechtziendheid weet Robert als geen ander hoe het is om met een fysieke uitdfaging te leven, waar grenzen verlegd kunnen worden en welke tools er nodig zijn om toch in een ultieme vrijheid te leven.

  • Bo schreef:

    Hai Robert,

    Dankje voor het delen wat we niet kunnen zien Lief.
    Het belangrijkste wat jij met tegenslagen doet is ze overwinnen en de weg van verloop volledig accepteren.
    Er een klank aan geven en teleurgesteld zijn maakt je een mens, een bijzonder mens met veel talenten en die van een eigen ervaring bij mensen bezinning teweeg kan brengen.
    Je doet meer dan je denkt en wat je doet is super 🙂

    Donderdag..lekker sporten! Geniet ervan!

    Bo

     
  • Dominga schreef:

    Lieve Robert,

    Dank voor dit persoonlijke verhaal! Je vroeg of wij, lezers je wilden inspireren met vragen en nog voor ik jou mijn twee thema’s gestuurd heb, word ik vandaag op mijn wenken bediend! Mijn vragen waren:

    Wat doe je om uit een dip te komen.
    En:
    Het persoonlijke, wat ik nog miste in je blogs. Ik las teveel wat ik al eens ergens anders gelezen had en zag jou, zoals ik je heb leren kennen: een geestig, liefdevol, krachtig, ondernemend en spiritueel mens er zo weinig in terug… Dat is dus vandaag wel anders! En Jeetje, wat moet je een hoop ondergaan! Alleen de manier waarop je daar allemaal mee omgaat, maakt dat ik voor mijzeld de vraag: “Wat doe ik om uit een dip te komen?”, kan beantwoorden met: “Kijk eens naar Robert. Dus wat zeur je dan op een dipdagje: Je bent gezond, financieel onafhankelijk, hebt een lekker huis… Dus: kom op meid, ga gewoon aan de gang!”
    Ik zou je kracht willen toewensen, maar die heb je al… en meer gezondheid, maar die macht heb ik niet.
    Dan maar : Respect om wat je doet en Liefde, daar kan je nooit genoeg van krijgen!

    liefs,
    Dominga

     
  • Robert schreef:

    Lieve Dominga,

    Dank je wel voor je reactie. Ik ben blij dat je al zo snel en zo goed op je wenken bediend bent, zoals je het zelf schrijft 🙂

    Het valt niet mee om continu heel persoonlijk te blijven, maar ik blijf ernaar streven om mijn eigen verhaal erin te blijven verweven. Met deze blog was dat in derdaad het geval.

    Hoewel ik nooit de intentie had om de wereld te laten zien hoe zwaar ik het heb (ik wilde slechts delen wat er in mijn leven gebeurt, in de hoop dat anderen er iets waardevols uit kunnen halen), ben ik blij dat het je zelfreflectie aanspreekt.

    De meesten van ons hebben het goed: goede gezondheid, tijd om met liefdevolle relaties bezig te zijn, genoeg geld om plezierig te kunnen leven. Al dit krijgt vaak echter pas waarde wannee het er niet meer is. Vrijwel alle rest is bijzaak of vervangbaar (auto, huis, pc, baan).

    Geef nooit op, dat zei een heel waardevolle dame vorig jaar tegen mij. En dat is dus precies wat ik doe. 🙂

    Nogmaals dank, Dominga!

    Liefs,
    Robert

     
  • marilyn schreef:

    Focus on how much you do have……That’s easier said than done when you are in a situation where you cannot take control but are in a waiting room….
    However I strongly feel that in a few years (maybe 2!) life will get easier, since nothing lasts forever. After what you are undergoing in regards to your health it would be easy to see the dark path. And you choose not to! You are taking every step humanly possible to fight for your dreams, for meaning of life and for following your goals! That makes you a man to be proud of.
    So besides being a strong man, you can also be a proud man.
    You aren’t taking the easy road, but is it not so that the road to heaven is hardest to reach?
    Love always,
    Marilyn

     
  • Robert schreef:

    Dear Marilyn,
    Thank you for your empowering and loving comment.
    Yes, it isn’t easy, but I hold myself no other choice than to take everything life has to offer and enjoy every single moment in which I can find joy, great friendship, freedom, happiness, and love.

    Amd I’m blessed I have lots of these moments left 🙂

     
  • >